رشته حقوق-دانلود پایان نامه در مورد قانون مبارزه با قاچاق انسان

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

نظایر آنها در کتاب تعزیرات و مجازات های بازدارنده بر حسب مورد جرم انگاری شده و قابل تعقیب کیفری می باشد (عاملی، 1385، ص 62).
اما در مورد فحشاء اتباع ایرانی ناشی از قاچاق انسان در خارج از کشور تا قبل از تصویب قانون مبارزه با قاچاق انسان در نظام ایران مصوبه خاصی برای مقابله با این پدیده وجود نداشت (گلدوزیان، 1392،ص 59).
1-7-2- فحشاء و عوامل تشکیل دهنده آن
فحشا اجباری ناشی از قاچاق که فرد را به خودفروشی در خارج از کشور توسط قاچاقچی وادار می کند به طوری که زمینه ایجاد رابطه جنسی بین زن و مرد را در قبال پرداخت مبلغی وجه از ناحیه (زانی) در نقش مشتری فراهم می نماید. در تعریف آن می توان گفت: این نوع فحشاء عبارت است از تن دادن اجباری فرد (بزه دیده) به ایفای روابط جنسی با افراد (مشتریان) در ازاء مبلغی وجه است صورت می گیرد (تبریزی، 1379،ص 88).
با توجه به تعریف، در ارتباط با جرم قاچاق انسان به قصد فحشاء، عوامل انسانی ذیمدخل در وقوع جرم حداقل با اجتماع سه عامل انسانی زیر حاصل خواهد شد.
اولین عامل، کسی است که تحت تأثیر یکی از اعمال مجرمانه مذکور در ماده (1) قانون مبارزه با قاچاق انسان، پس از انتقال به خارج از کشور وادار به فحشاء می گردد که در اصطلاح از او به نام (روسپی یا خودفروش) یاد می شود. شایان ذکر است که روسپی گری به عنوان یکی از جرایم علیه کرامت انسانی فرد مطرح می باشد، مقام انسان را به یک شیء که ما به ازاء مادی دارد تنزل می دهد.
دومین عامل نیز کسی است که برای رفع نیازهای غریزه جنسی خود در نقش مشتری و در ازاء پرداخت وجه به ارضاء غریزه جنسی خود می پردازد.
سومین عامل، عبارت است از کسی یا کسانی که شخصاً به کمک افراد دیگری زمینه ایجاد ارتباط جنسی بین روسپی و مشتری را در خارج از کشور فراهم می نمایند و از این راه بیشترین بهره مالی را می برند که در قانون، قاچاقچی انسان محسوب می گردند (تبریزی، 1379،ص 90).
طبق تحقیقی که در زمینه قاچاق انسان به قصد فحشاء در خارج از کشور به عمل آمده است زنان و دختران و کودکان ایرانی که توسط گروه قاچاقچی به اجبار یا به توسل به حیله و نیرنگ به خارج از کشور انتقال یافته و سپس در آنجا وادار به روسپی گری شده اند در سال های اخیر به نحو چشمگیری افزایش یافته است. در این زمینه باندهای قاچاق سازمان یافته پس از انتقال این قبیل دختران و زنان ایرانی که قاچاق شده اند آنان را به مکان های فساد و فحشاء در خارج از کشور کشانده و وادار به روسپی گری و فحشاء می نمایند و یا بعضاً به عنوان پیش خدمت در روسپی خانه ها یا کلوپ رقص برهنه مشغول کار می شوند و با این کار انتظار دارند که به سرعت و در مدت کوتاهی از راه خودفروشی پول هنگفتی بدست آورده و فرصت بازگشت به میهن را پیدا کنند اما غالباً توسط قاچاقچیان از طریق یک واسطه به روسپی خانه ها فروخته می شوند و در دام قاچاقچیان گرفتار می شوند (ذاقلی، 1389،ص 126).
در این تحقیق حدود 72 درصد از این قربانیان فحشاء دختران 25 ساله و یا کمتر از آن بوده اند که مورد سوءاستفاده قاچاقچیان برای روسپی گری قرار گرفته اند. به علاوه این قاچاقچیان به فروش پسران خردسال نیز مبادرت کرده اند (اشتری، 1380،ص 20).
همچنین، برابر اعلام قوه قضائیه، مسأله قاچاق زنان و بهره کشی جنسی اجباری از دختران و زنانی که در خارج از کشور وادار به روسپی گری و خودفروشی می شوند. این بهره کشی جنسی از آنها به مثابه کالا یا شیء قابل معامله ای آنها را تبدیل می کند به طوری که به عنوان کالای صادراتی به کشورهای دیگر صادر می شوند. به علاوه کسب درآمد سرشار ناشی از قاچاق زنان و فحشاء و روسپی گری آنها و هم چنین سختی تشکیل خانواده و امر ازدواج برای جوانان و از سوی دیگر سیری ناپذیری قوای جنسی، امروزه زمینه قاچاق انسان را برای فحشاء در خارج از کشور افزایش داده است (گلدوزیان، 1392،ص61).
1-7-3- وجوه افتراق فحشاء و زنا
با توجه به تعریف فحشاء ناشی از قاچاق انسان تفاوت های آن را با زنا به ترتیب زیر مطرح و مورد بحث قرار می دهیم:
1-7-3-1- از نظر کیفیت رفتار عوامل انسانی
در زنا کیفیت انجام عمل منافی عفت بین زانی و زانیه غالباً ناشی از رابطه دوستانه و عاطفی است و ایفای رابطه جنسی از ناحیه زانیه معمولاً برای دریافت پول نیست. ولی در پدیده فحشاء ایفای رابطه جنسی بین خودفروش با مشتری غالباً ناشی از اکراه و به مثابه خرید و فروش کالا، موکول به پرداخت پول از ناحیه مشتری است (فریده ممتاز، 1381،ص 42).
1-7-3-2- از نظر زمان انجام عملیات
در زنا ایجاد رابطه جنسی بین زانی و زانیه نیازمند پیگیری موضوع از ناحیه زانی و زانیه است که معمولاً استمرار پیدا می کند. ولی در پدیده فحشاء زن روسپی می تواند در ساعاتی از شبانه روز با مرد (مشتری) رابطه جنسی برقرار کند و ایفای این رابطه جنسی غالباً آنی است (فریده ممتاز، 1381،ص 430).
1-7-3-3- از نظر انگیزه ارتکاب جرم
در زنا ایجاد رابطه جنسی بین زانی و زانیه غالباً موکول به ما به‌ازاء مادی نیست. ولی در فحشاء انگیزه ارتکاب تن فروشی و ایجاد رابطه جنسی بین روسپی و مشتری موکول به پرداخت ما به‌ازای مادی از طرف مشتری برای انجام عمل جنسی به قاچاقچی است.
1-7-3-4- از نظر وجود شخص ثالث (قواد)

در زنا ایجاد رابطه جنسی بین زانی و زانیه بدون واسطه صورت می گیرد اما در فحشاء ایجاد رابطه جنسی علاوه بر زانی و زانیه موکول به وجود عامل انسانی دیگری به نام قاچاقچی است.
1-7-3-5- از نظر بزه دیده

در زن در صورت وجود شرایطی مانند زنای به عنف یا اکراه زانیه بزه دیده تلقی می گردد ولی در فحشاء روسپی در واقع قربانی است و قاچاقچی بیشترین بهره مادی را از عمل روسپی می برد (اشتری، 1380،ص 146).
1-7-3-6- از نظر حق انتخاب در زنا
در زنا، زانیه حق انتخاب دارد و از هویت زانی آگاه است. به علاوه زانی برای مدتی در مقام همسر زانیه ظاهر می گردد ولی در فحشاء روسپی حق انتخاب ندارد و از هویت مشتری اطلاعی ندارد.
1-7-3-7- از نظر کارکرد اجتماعی روسپی گری
در فحشاء روسپی گری به عنوان یکی از اشکال مهم برده داری محسوب می گردد و روسپی گری کارکرد اجتماعی دارد. ولی زنا گرچه جرم علیه کرامت انسانی است ولی زانیه برای کسب درآمد رابطه جنسی با زانی برقرار نمی کند (اشتری، 1380،ص 147). می توان گفت گه هدف و غرض عمده قاچاقچیان انسان بهره کشی جنسی از زنان و کودکان است و این تجارت شوم در اکثر کشورها در حال اتفاق است و با شدت و ضعف هایی در قوانین کیفری کشورها برخوردار است. که بانگاهی به قوانین داخلی این جرم مجازاتی سخت داشته و موفقیت در مبارزه با آن تشریک مساعی و همکاری دولت های بین الملل را می طلبد.
1-8- توریسم جنسی
توریسم جنسی هنوز به عنوان یک جنایت فراملی شناخته نشده است، اما مبارزات سازمان های غیردولتی منجر به بازنگری و تغییر قوانین بسیاری از کشورها شده است، به طوری که اتباع این کشورها ممکن است به دلیل سوءاستفاده جنسی طبق قانون کشور خود به اتهام جنایی مورد پیگرد قرار گیرند. اما در خصوص کودکان اقداماتی اندک در سطح بین المللی انجام شده است. سازمان جهانی گردشگری در مورد حساسیت بیشتر نسبت به منافع کودکان “بیانیه پیشگیری از گردشگری جنسی سازمان یافته” را به تصویب رسانده است. سازمان های غیردولتی نیز پیشنهاد الحاق یک مقاوله نامه دیگر به معاهده حقوق کودک را نموده اند تا موارد آشکار سوءاستفاده جنسی از جمله گردشگری جنسی در آن گنجانده شود (عباچی، 1380،ص 28).
بشر در زمینه گردشگری با بهره گیری از پیشرفت‌های علمی در قلمرو صنعت حمل و نقل موفق‌تر از همیشه نشان می دهد، اما این بخشی از فرایند پیشرفت است، بخش دیگر آن توسعه سرطانی «گردشگری جنسی» است که قربانیان آن کسانی هستند که به دلیل فقر اقتصادی خانواده و بی توجهی دولت ها به اجبار تن به خودفروشی می دهند (عباچی، 1380،ص 28).
جهانگردی جنسی به طور کلی عبارت است از: سؤاستفاده جنسی توسط مسافران خارجی، بازرگانان یا جهانگردان از داخل یا خارج از منطقه. هرساله صدها هزار مرد برای خوشگذرانی جنسی به مراکز گوناگونی از جهان هجوم می برند. در واقع توریسم جنسی جریانی است خلاف قاچاق انسان. در قاچاق انسان، انسانی را به منظور سوءاستفاده و بهره کشی از کشور خودش به کشور دیگر منتقل می کنند، در توریسم جنسی وضعیت معکوس است؛ یعنی شخص مشتری خودش به منطقه می آید و به اصطلاح با بلیتی که می گیرد یک اضافه نرخی را برای استفاده از این خدمات در حین اقامت می پردازد. از آنجائی که جهانگردی جنسی کسب پردرآمدی است که در اغلب کشورها و دولت های میزبان مستقیماً و آشکارا از آن حمایت می نمایند. تأثیر گسترش توریسم جنسی در دامن زدن به پدیده شوم فحشا و نقض آشکار حقوق بشر بسیار نمایان است. از سوی دیگر به نظر می رسد زمانی که منطقه ای تبدیل به مقصد گردشگران جنسی شد، آن محل جاذبه ای ویژه برای قاچاقچیان انسان نیز پیدا می کند، به گونه ای که آنان به منظور کسب درآمد وافر و یافتن مشتریان فراوان، افرادی را که به منظور بهره برداری جنسی قاچاق نموده اند به آنجا گسیل می دارند. بدین طریق توریسم جنسی منجر به گسترش گونه ای از قاچاق انسان می گردد (احمدی، 1382،ص 38).
1-10- قاچاق انسان
لفظ قاچاق همانطوری که پیشتر گذشت عبارت است از: تردستی، کاری که پنهانی و یا تردستی انجام شود، خرید و فروش کالایی که در انحصار دولت و یا معامله آنها ممنوع است، وارد کردن یا صادر کردن کالاهایی که ورود و صدور آن‌ها ممنوع است. امروزه مهمترین انواع قاچاق در سطح بین المللی را قاچاق موادمخدر و مواد هسته ای، قاچاق انسان، قاچاق اعضای بدن و قاچاق اتومبیل تشکیل می دهند (اشتری، 1380،ص30).
مسئله قاچاق انسان اشخاص با تقسیم بندی زنان، زنان و کودکان، یا قاچاق به منظور بهره کشی جنسی مورد بحث قرار می گیرد. حال آنکه بر طبق تعاریف و مصادیق، قاچاق انسان پدیده ای بسیار گسترده در سطح جهانی به منظور مقاصد جنسی و غیرجنسی است و کلیه افراد را در برمی گیرد. از دیدگاه حقوق بشر نیز قاچاق انسان باید به گونه ای گسترده تعریف شود تا شامل کلیه آثار و جوانب آن گردد (اشتری، 1380،ص 31).
تعریف ارائه شده توسط سازمان ملل متحد در سال 1994 تا پیش از تعریف پروتکل مصوب سال 2000 به صورت گسترده تری مورد پذیرش قرار داشت. این تعریف چنین است: «حرکت دادن غیرقانونی و مخفیانه اشخاص در عرض مرزهای ملی، عمدتاً از کشورهای در حال توسعه و کشورهای دارای اقتصاد در حال گذر، با هدف نهایی واداشتن زنان و دختران به وضعیت بهره کشانه و ستمگرانه از لحاظ جنسی و اقتصادی به منظور سود کارگیرندگان، قاچاقچیان و … سندیکاهای جنایتکار و دیگر گروه های مرتبط با قاچاق همچون کار خانگی، ازدواج دروغین، استخدام مخفیانه و فرزند خواندگی دروغین.»
تعریفی که در ماده سوم پروتکل پیشگیری، سرکوب و مجازات اشخاص به ویژه زنان و کودکان مصوب 2000 الحاقی به کنوانسیون ملل متحد علیه جنایات سازمان یافته فراملی، ارائه شده است، در زمره کامل ترین تعاریف در این خصوص جای می گیرد (تبریزی، 1379،ص 48).
در این پروتکل آمده است: «قاچاق اشخاص، به معنی استخدام کردن، اعزام، انتقال، پناه دادن یا پذیرفتن اشخاص است به وسیله تهدید یا توسل به زور یا اشکال دیگر اجبار، ربودن، تقلب یا فریب، اغفال، سوءاستفاده از وضعیت آسیب پذیری یا با دادن یا گرفتن مبالغی یا منافعی برای تحصیل رضایت شخصی که روی دیگری کنترل دارد، که این اقدامات به منظور بهره برداری صورت می گیرد. بهره برداری شامل بهره برداری از فحشای دیگران یا اشکال دیگر بهره برداری جنسی، کار یا خدمات اجباری، به بردگی گرفتن یا اعمال مشابه بردگی، استثمار یا استخراج اعضاست (حسینی، 1383،ص 77).
این تعریف که هم اکنون مقبول ترین تعریف در سطح بین المللی است، قاچاق کلیه اشخاص اعم از زن و مرد و کودک با هر هدفی (بهره برداری جنسی، کار اجباری، به بردگی گرفتن، استثمار یا استخراج اعضا) را در برمی گیرد. براساس این پروتکل رضایت مجنی علیه با تهدید زور، تقلب یا فریب و سایرراه های نادرست حاصل شده است، این رضایت ظاهری، مانع از تحقق جرم نیست. مهم است که از این تعریف استفاده کرده و سوءبرداشت های برخی از مقامات را در این مورد که قربانیان انسان از همان ابتدا واقفند که برای مثال در صنعت سکس به کار مشغول خواهند شد و بنابراین قاچاقی وجود ندارد، روشن کرد (حسینی، 1383،ص 78).
بر طبق ماده 1 قانون مبارزه با قاچاق انسان جمهوری اسلامی ایران، قاچاق انسان عبارت است از: «خارج یا وارد ساختن و یا ترانزیت مجاز یا غیرمجاز فرد یا افراد از مرزهای کشور با اجبار و اکراه یا تهدید یا خدعه و نیرنگ و با سوءاستفاده از قدرت یا موقعیت خود یا سوءاستفاده از وضعیت فرد به قصد فحشاء یا برداشت اعضا و جوارح، بردگی و ازدواج.»
نظر به گستردگی و اهمیت موضوع قاچاق زنان و کودکان، سازمان های بین المللی تعاریف دیگری نیز مطرح کرده اند که به طور کلی سعی در کاربردی کردن این واژه بوده است. در کشورهای آسیای جنوب شرقی معمولاً از واژه “خرید و فروش زن برای بهره برداری جنسی” استفاده می شود و تأکید دارند که افراد از ساختارهای حمایتی اجتماعی فرد دور می شوند و حس قدرتشان از ایشان گرفته می شود. تعریف سازمان ائتلاف جهانی علیه قاچاق انسان بسیار وسیع و به سه نکته اشاره دارد:
الف) پروسه به کارگیری و انتقال؛
ب) توجه به این نکته که مردان نیز می توانند مانند زنان قاچاق شوند؛
ج) تأکید بر وضعیت بردگی در تمامی افرادی که قاچاق می شوند.
البته قاچاق الزاماً شامل هر سه مرحله فوق نمی شود و در مورد افراد مختلف وجوه گوناگونی از پروسه قاچاق را می توان مشاهده کرد (گلدوزیان، 1392،ص 26).
1-10-1- پیشینه تاریخی بزه قاچاق انسان
قرن ها از پیدایش برده داری می گذرد و بیش از یکصد سال است که قوانین حقوقی و جزایی متعددی در اقصی نقاط دنیا علیه برده داری به تصویب رسیده است. با نگاهی به تاریخ درمی یابیم که از قرن پانزده میلادی تجارت و خرید و فروش سیاهان در جزایر قناری (جزایری در اقیانوس اطلس) و سواحل گینه نو آغاز شده است. در آن زمان بازرگانان پرتغالی سیاهان را اعم از زن، مرد و کودک می خریدند و در بازار به فروش می رساندند. ولی واقعیت امر آن است که این تجارت از زمان کشف قاره آمریکا رونق گرفته است (معتمدی، 1388،ص 65).
در میان افرادی که به عنوان برده قاچاق می شدند، زنان علاوه بر آن که به عنوان کارگر در مزارع و یا در خانه مورد بهره برداری و سوءاستفاده قرار می گرفتند؛ در تجارت فحشاء نیز از آنان سود برده می شد. بنابراین خرید و فروش انسان ـ بالاخص زنان ـ برای فحشا سابقه ای تاریخی دارد و همان گونه که ذکر شد، خرید و فروش مزبور جنبه ای از تجارت بردگان به شمار می آمد. قبل از جنگ جهانی دوم تجارت انسان ها تحت عنوان «خرید و فروش زنان سفیدپوست» انجام می شد. به این عنوان اشاره ای تمسخر آمیز به تجارت بردگان «خرید و فروش زنگیان» داشت. در این موارد، اغلب زنان سفیدپوست اروپایی ـ به ویژه زنان فرانسوی ـ به وسیله قوادان به روسپی خانه های آمریکای جنوبی هدایت

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *