دانلود پایان نامه

این دو اصل کلی قوانین و مقرراتی را لازم‌الرعایه می‌داند.

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

موضوع اول این است که هنگام رخ‌داد یک درگیری مسلحانه، حق دولت‌ها در انتخاب روش‌ها و سلاح‌های جنگی نامحدود نبوده و آن‌ها فقط می‌توانند از روش‌ها و سلاح‌هایی استفاده کنند که رنج زاید و غیرانسانی ایجاد نکنند؛ موضوع دوم حمایت از حیات، سلامت و کرامت انسان‌هایی است که در درگیری مشارکت نکرده یا به مشارکت خود در درگیری پایان داده‌اند.
حقوق بین الملل بشر دوستانه بخش عمده حقوق بین الملل عمومی را تشکیل می دهد و شامل قواعدی است در حمایت از اشخاصی که در زمان مخاصمات مسلحانه در عملیات شرکت نمی کنند یا از آن کناره گیری کرده اند. حقوق بین الملل بشر دوستانه به عنوان حقوق مخاصمات مسلحانه یا حقوق جنگ نیز شناخته می شود و دو شاخه دارد:
1. قوانین ژنو که برای حمایت از افراد نظامی که دیگر در مخاصمه شرکت نمی کنند و اشخاصی که بطور فعال در مخاصمه شرکت نمی کنند، بوجود آمده است.
2. قوانین لاهه که حقوق و تعهدات متخاصمین را در عملیات نظامی تعیین می کند. مخاصمه مسلحانه بین المللی به معنی جنگ میان نیروهای مسلح حداقل دو کشور است. مخاصمه مسلحانه غیر بین المللی به معنی جنگ در سرزمین یک کشور بین نیروهای مسلح سازمان یافته و گروه های مسلح قابل شناسایی صورت می گیرد یا بین گروه های مسلحی که با یکدیگر مبارزه می کنند. آشوب داخلی بمعنی نقض جدی نظم داخلی ناشی از اقدامات خشونت آمیز گروه های غیر نظامی است. تعدادی از اقدامات وجود دارند که در صورت نقض حقوق بین الملل بشردوستانه مورد استفاده قرار می گیرند. بطور کلی طرف مقابل می تواند با تلافی کردن به اقدام ارتکاب یافته پاسخ گوید. اما تلافی علیه اشخاص و اعمال تحت حمایت همیشه ممنوع بوده است. جامعه بین المللی می تواند به وسیله تحمیل ضمانت اجراهای منشور ملل متحد، به آن اقدام پاسخ دهد. این ضمانت اجراها می توانند اقتصادی، سیاسی و به عنوان آخرین راه حل نظامی باشند.
با نگاهی به جهان امروز، بوضوح می بینیم که بسیاری از کشور ها مکررا تعهدات بین المللی خود را نقض می کنند. طبق کدام اصول حقوقی کشورها مسئول نقض حقوق بین الملل هستند و عواقب عدم ایفای مسئولیت آنها چیست؟
اصل اساسی «مسئولیت کشورها» در حقوق بین الملل، مقرر می دارد که هر کشوری تعهدات بین المللی اش را نقض کند، باید مسئول اعمالش باشد. به عبارت دیگر، مفهوم مسئولیت دولت بمعنی این است که کشورهایی که به تعهدات بین المللی خود احترام نمی گذارند، باید فورا اقدامات غیرقانونی شان را متوقف و خسارات زیان دیدگان را جبران کنند.
این یک اصل اساسی است که بخشی ار حقوق بین الملل عرفی را شکل می دهد و برای همه کشورها الزام آور است.
قواعد مربوط به مسئولیت بین المللی کشورها، تعهدات کشور را طبق حقوق بین الملل تعیین نمی کند. مثلا اینکه شکنجه ممنوع است یا آن کشور باید کمک های پزشکی به جمعیت غیر نظامی ارائه کند. این تعهدات در معاهدات بین المللی متعدد و حقوق عرفی بین المللی تعیین شده اند. قواعد مسئولیت بین المللی کشورها صرفا زمانی اعمال می شوند که کشوری مسئول نقض تعهدات خود باشد یا نتواند از عهده ایفای مسئولیتش بر آید.
اگر کشوری حقوق بین الملل را نقض کند باید فورا آن اقدام غیرقانونی را متوقف سازد و تضمین کند که در آینده مجددا مرتکب آن عمل نخواهد شد و مسئول جبران خسارات مادی و معنوی وارده نیز می باشد.
جبران می تواند به شکل استرداد، غرامت، اعاده اعتبار، یا کسب رضایت باشد.
استرداد: بنا نهادن دوباره وضعیتی که قبل از نقض وجود داشته است، تا جایی که اساسا غیر ممکن نباشد یا با مانعی غیر مناسب برخورد نکند، چه با بازگرداندن موضوع یا پرداخت ارزش آن. مثال ها: آزاد کردن اشخاصی که غیرقانونی بازداشت شده اند یا برگرداندن اموالی که غیرقانونی توقیف شده اند.
غرامت: غرامت مالی برای خسارات وارده (به علاوه ارزش چیزی که قابل استرداد نیست). این شکل از جبران شامل جبران خسارات مادی است که قابل تقویم هستند مانند از دست دادن در آمد و هزینه درمان صدمات فیزیکی یا خسارات غیر مادی مانند از دست دادن فرصت تحصیلی.
اعاده اعتبار (توان بخشی): از آنجایی که پول هرگز نمی تواند صدمات روحی و روانی وارده در نتیجه نقض حقوق بین الملل بشردوستانه و حقوق بشر را جبران کند، توانبخشی در روند بهبود قربانیان ممکن است صورت گیرد که شامل مراقبت های پزشکی و روان پزشکی و خدمات حقوقی و اجتماعی است.
کسب رضایت: اقرار به نقض، ابراز تاسف یا عذر خواهی رسمی از طرف کشور نقض کننده.
هم کشور ها و هم اشخاص قربانی می توانند خسارت را از کشور مسئول بخواهند. وقتی دو کشور درگیر در مخاصمه موافقتنامه صلح منعقد می کنند، حق درخواست خسارت قربانیان نمی تواند نادیده گرفته شود. این یک اصل مسلم حقوق بین الملل است که قربانیان جنگ می توانند جبران خسارات وارده را درخواست کنند.
حق قربانیان برای جبران خسارت هم در سطح ملی و هم در سطح بین المللی قابل اجراست:
* اشخاص می توانند در دادگاه های ملی کشور قربانی، دادگاه های منطقه ای یا بین المللی، یا در موارد خاصی نزد دادگاهی در کشور ثالث ادعای خسارت کنند. مثلا ایالات متحده به اتباع خارجی اجازه می دهد علیه هر کشوری در دادگاه های ملی اش اقامه دعوا کنند.
* دعاوی بین دو کشور در دیوان بین المللی دادگستری اقامه می شود.
* کشورها می توانند طی یک موافقت نامه دیوان داوری برای رسیدگی به اختلاف خود ایجاد کنند.
* جبران خسارت ممکن است در نتیجه قطعنامه شورای امنیت انجام شود که می تواند یک مکانیزم الزام آور برای جبران خسارت ایجاد کند. مثلا بعد از تجاوز عراق به کویت، کمیته غرامت سازمان ملل (UNCC) در نتیجه چنین قطعنامه ای ایجاد شد که عراق از آن طریق به شرکتها، کشورها و اشخاص بسیاری خسارت پرداخت کرد.
* کشورها می توانند برنامه ها و طرح هایی را برای جبران خسارت خود معرفی کنند. برای مثال آرژانتین بعد از دیکتاتوری نظامی، در سال ۱۹۸۰چنین برنامه هایی را تنظیم کرد که از آن طریق تعداد بسیاری از اشخاص خسارات دریافت کردند.
در مورد کشورهایی که چندین بار قربانی تجاوز به حقوق بین الملل بشر دوستانه شده اند، کمیسیون هایی برای رسیدگی به دعاوی آنها ممکن است تشکیل شود. این کمیسیون ها نهادهای قضایی نیستند تا با مجازات های کیفری سر و کار داشته باشند اما اجازه می دهند که قضایای مربوط به تجاوز و نقض در آنها مطرح شوند. برای مثال در آفریقای جنوبی بعد از نظام آپارتاید چنین کمیسیونی تشکیل شد.
تمام اقدامات اشخص باعث ایجاد مسئولیت بین المللی کشور نمی شود. برای اینکه کشوری مسئول باشد، تجاوز صورت گرفته باید به آن کشور مربوط باشد. به عبارت دیگر، کشور مسئول عملی است که شخص متجاوز مرتکب شده است.
اقدامات نهادهای دولتی: سازمان ها یا موسسات وابسته به دولت، بدون توجه به اینکه این اقدامات قانونی اجرایی یا قضایی باشند، مربوط به کشور هستند.
اقدامات نیروهای مسلح: اقدامات نیروهای مسلح و افرادی که با آنها همکاری می کنند، مستقیما مربوط به کشورهاست و بنابراین در هر حال کشور مسئول اقدامات آنهاست.
اقدامات اشخاص دارای مقام دولتی: همچنین اقدامات اشخاص یا نهادهایی که برخی وظایف دولتی را انجام می دهند، به کشور ارتباط دارد.
بطور کلی، یک تجاوز تنها زمانی به کشور ارتباط دارد که ارگان یا شخص از اختیار خود تجاوز کند یا خارج از دستور عمل کند.
مطابق حقوق بین الملل بشر دوستانه، طرف یک منازعه مسئول تمام اقداماتی است که بوسیله اشخاصی صورت می گیرد که بخشی از نیروهای مسلح آن هستند. این امر نشان می دهد که کشور مسئول اقدامات شخصی نیروهای مسلح خود نیز می باشد. به عبارت دیگر، در زمان جنگ، اگر مامورین نیروهای مسلح خارج از اختیارات مرتکب جرمی شوند، کشور مسئول می باشد. کشورها بمنظور ایفای تعهد خود باید کنترل شدیدی را بر سربازان و نهادهای درگیر در یک مخاصمه مسلحانه اعمال کنند. آنها باید مواد کنوانسیون را به نیروهای مسلح خود آموزش دهند. چرا که در غیر اینصورت قادر به اجرای آن نخواهند بود. ماده 1 کنوانسیون های ژنو بیان کننده یک اصل اساسی است که مقرر می دارد کشورها مسئول رعایت و تضمین رعایت کنوانسیون در تمام اوضاع و احوال می باشند. منظور از رعایت این است که تمام تاسیسات دولتی و اشخاص و نهادهای تحت اختیار آنها باید مقررت کنوانسیون های ژنو را رعایت کنند. یک کشور مسئول اقدامات سربازانش در تعارضات بین المللی مثلا برای حفظ صلح می باشد. در واقع کشورها مسئول هستند که مقررات کنوانسیون را در تمام مناطق تحت کنترلشان رعایت کنند.
کشور ها مطابق منابع مختلف حقوق بین الملل هم در برابر کشورها و هم در برابر اشخاص مسئولیت دارند. کشور ها، نهادهای بین المللی دیگر و اشخاص از حقوق و وظایفی که بر اساس حقوق بین الملل دارند بهره مند هستند. وقتی کشورها تعهدات بین المللی خود را نقض می کنند، این امر ممکن است هم به اشخاص و هم به کشورهای دیگر آسیب برساند. بنابراین در برابر موارد زیر مسئول است:
* مطابق قوانین حقوق بشر در برابر اتباع خود و اشخاص تحت صلاحیتش

* مطابق حقوق بین الملل بشر دوستانه، در برابر غیرنظامیان و مبارزین کشور مقابل در طول مخاصمه

* براساس اصول کلی حقوق بین الملل و کنوانسیون های دو جانبه و چند جانبه ای که امضاء و تصویب کرده اند، در برابر کشورهای دیگر و سازمان های بین المللی (مثل سازمان ملل)


دیدگاهتان را بنویسید