فرودگاه ها چگونه کار می کنند..

فرودگاه ها چیجوری کار می کنن

تله حافظه»، کتاب هیجان انگیز جاسوسی که از راه نویسنده بریتانیایی آنتونی پرایس، که در اون نقل قولی از فرودگاه ها آورده شده:

«شیطان خودش شاید دوباره با در نظر گرفتن اطلاعاتی که از طرحای فرودگاه گرفته بود، جهنم رو دوباره طراحی کرد.»

این که شما با پرایس موافق هستین یا خیر، مشاهدات ما از فرودگاه های مدرن اینه: پیچیدگی اون، عظمت اون و البته تراکم جمعیت اون.

هر فرودگاه بزرگ دارای تعداد خیلی از مشتریاس، که بیشتر اونا مسافر هستن. مثلا، فرودگاه بین المللی هارتسفیلد-جکسون آتلانتا در حدود ۱۰۰ میلیون مسافر رو در سال پذیرش می کنه. این تعداد تقریبا ۲۰ برابر تعداد افرادیه که در آتلانتا زندگی می کنن. انتقال این آدما به مقصد پایانی اونا نیاز به ۳۴ خطوط هوایی جور واجور داره که همه با هم ۲۵۰۰ ورود و خروج روزانه رو انجام میده. این تعداد هواپیماها، تعداد زیادی مسافر و خیلی از کارکنان فرودگاه واسه اطمینان از اینه که همه چی در راه درست قرار داره.

به راه های جور واجور، یه فرودگاه مدرن مانند یه شهر عمل می کنه. یه هیئت حاکمه جهت راهنمایی هدف دار و نظارت بر مدیریت روزمره رو جفت و جور می کنه. کادر نظافتی فرودگاه آشغالا و مواد دور ریختنی رو از اماکن جور واجور فرودگاه و هواپیما جمع آوری می کنن. پلیس و نیروهای آتیش نشانی از زندگی و اموال مردم در فرودگاه مراقبت می کنن. و سازمانای جور واجور در فرودگاه مسئولیتای اداری رو رو دوش دارن که شامل منابع انسانی و روابط عمومی تا امور حقوقی و امور مالیه.

علاوه بر این فعالیتا، فرودگاه ها هم باید منابع لازم واسه مراقبت از ناوگان هواپیماهای تجاری رو جفت و جور کنن. خطوط هوایی نیاز به فضا واسه هواپیما، امکانات واسه تعمیر و نگهداری روزانه، سوخت جت و مکان واسه مسافران و خدمه پرواز در حالی که هنوز پرواز نکرده ان، در داخل محوطه فرودگاه نیاز داره. شرکتای حمل و نقل هوایی (فرایت بار) نیاز به فضا واسه بارگیری و تخلیه هواپیماهای حمل و نقل دارن. خلبانان و بقیه اعضای کادر یا داخلی نیاز به باند فرودگاه، سوخت هواپیما، اطلاعات ترافیکی هوایی، امکانات ذخیره سازی و تعمیر و نگهداری هواپیما و مکانایی واسه استراحت قبل از هر پرواز دارن.

نگرانیای امنیتی که بعد از حملات ۱۱ سپتامبر و هم اینکه الگوهای بی نظم آب و هوا می تونین ببینین که، به چه دلیل توصیف شغل مدیران فرودگاه بیشتر شامل این نوع توصیفه:

«شما باید دارای رهبری قوی و مهارتای سازمانی، و هم اینکه ارتباطات عالی و مهارتای بین فردی باشین. این موقعیت واسه دلسوزی و مهربون بودن نیس بلکه بسیار استرس زا هستش و ساعتای طولانی شما رو درگیر خود می کنه.»

حالا خوبیش اینه، سفر ما در ادامه این مقاله، نگاهی خلاصه به دنیای مخفی فرودگاه ها بدون استرس و ناخن جویدنا میندازیم. بیایید اول از بالا به نقشه فرودگاه ها نگاه بندازیم.

فرودگاه

شکلای جور واجور فرودگاه ها: کوچیک، محلی و به طور مسخره ای بسیار بزرگ

بیشتر ما وقتی کلمه فرودگاه رو می شنویم، این تصویر ذهنی رو داریم: سایتای بزرگ شامل صدها هکتار که با باند فرودگاه، آشیانه هواپیماها، برجای کنترل و پارکینگا پر شدن. در واقع، خیلی از فرودگاه ها این توصیف رو مناسب نمی دونن.

بعضیا چیزی بیشتر از یه نوار چمن، خاک یا آسفالت نیستن که در وسط یه مزرعه یا زمین قرار دارن. این نوع فرودگاه ها، Rural Airstrip (برابر فارسی ان فرودگاه خاکی و بسیار کوچکه) هم نامیده می شن که تنها یه یا دو خلبان داره و سازمان بیشتری جز باندهای فرودگاه ندارن. از طرف دیگه، فرودگاه های کوچیک ممکنه یه فرودگاه اختصاصی با چندین آشیانه هواپیما و امکانات واسه آموزش دانشجویان خلبانانی باشه، هرچند که اونا معمولا برجای کنترل عملیات ندارن.

یه فرودگاه محلی / منطقه ای امکانات بیشتری از جمله برج کنترل و یه ایستگاه هواشناسی خودکار فرودگاهی واسه ارائه وضعیت آب و هوا در لحظه به خلبانانه. اینجور تاسیساتی معموال دارای چندین آشیانه هواپیما – محوطهای فلزی ساده – است که به صورت دائم از راه هواپیماهایی که خونه اونا هستش و یا هواپیماهایی که به صورت موقت در اونجا قرار می گیرن. یه ساختمون ترمینال با یه سالن خلبان، دستشویی، اتاق پذیرایی و اتاقای کنفرانس بیشتر در دسترسه، همونطور که نقش پمپ بنزین هواپیماها رو اجرا می کنه. به دلیل اندازه بزرگتر اون، یه فرودگاه محلی یا منطقه ای می تونه تعداد بیشتری از هواپیماهای کوچیک به جتای محلی با بیشترین حد ۲۰ مسافر و یا حتی جتای سه موتوره بزرگ مانند Boeing 727 که تا ۱۸۹ مسافر رو می تونه در خود جای بده، رو شامل شه.

معمولا، بیشتر فرودگاه های کوچیک تر به رده هوانوردی هوایی معمولی می پیوندن. این نوع فرودگاه ها، پرواز نظامی و یا حمل و نقل تجاری معمولی رو انجام نمی دن، بلکه امکانات و منابع خود رو واسه پرواز شخصی، پرواز تجاری، پرواز آموزشی و فعالیتای تجاری خاصی مثل عکاسی هوایی و چترببازی جفت و جور می کنن. فرودگاه هایی که هواپیماهای مسافربری از راه شرکتایی مانند ماهان، ایران ایر، قطری، امارات و … و شرکتای حمل و نقل هوایی از راه FedEx، DHL و دیگه نهادهای مشابه واسه رده هوانوردی تجاری هستن. این سازمان بزرگ تقریبا همیشه در نزدیکی شهرهای اصلی قرار داره و که می تونن پروازای ملی و بین المللی رو بکنن که می تونن از هواپیماهای بزرگی مثل Boeing 747 پشتیبانی کنن.

سایتای فرودگاهی: از دهه ۱۹۵۰ تا الان

فرودگاه های تجاری نیاز به یه زمین بسیار وسیع واسه باند فرودگاه ها و امکانات دیگه دارن. در نتیجه و طبق نیاز، از دهه ۱۹۵۰ در آمریکا و اروپا این دست از فرودگاه ها ساخته شدن، چون در شهرهای مهم و اصلی هیچ فرودگاه مناسبی نبود. حتی فرودگاه هایی که در دهه ۱۹۵۰ در حومه شهر ساخته شدن، امروزه در مرز این شهرها و یا داخل این شهرها هستن.

به هر حال، بعضی از شهرهای دیگه هم موفق هم اینکه کردن یه فرودگاه تجاری در ده های گذشته شدن. مثلا، دنور، فرودگاه بین المللی خود رو در سال ۱۹۸۹ شروع کرد و پس از تأخیرهای بسیار در ساخت و ساز، این فرودگاه در فوریه سال ۱۹۹۵ گشایش شد. از اون زمان، اونو به عنوان پنجمین فرودگاه پرجمعیت در آمریکا، با بیشتر از ۱۴۵،۰۰۰ مسافر در روز می دونن.

فرودگاه

مدیریت فرودگاه

تعجبی نداره، فرودگاه ها تجارتای بزرگی هستن. چقدر بزرگه؟ خوب، فرودگاه دنور حدود ۵ میلیارد دلار واسه ساخت و واسه هزینه های عملیاتی ۱۶۰ میلیون دلار در سال هزینه می کنه. اما تاثیر اقتصادی بسیار بزرگی واسه منطقه خود داره. براساس گزارش وزارت حمل و نقل کلرادو، فرودگاه بین المللی دنور هرساله ۲۲.۳ میلیارد دلار واسه دولت تولید می کنه.

فرودگاه های تجاری به طور عمومی تحت مالکیت و کلا از راه اوراق سهام شهری تامین مالی می شه. فرودگاه ها معمولا همه امکانات خود رو دارن و از راه اجاره دادن این امکانات به شرکتای هواپیمایی، شرکتای حمل و نقل هوایی و مغازه ها و خدمات خرده فروشی، و هم اینکه هزینه هایی مثل سوخت و پارکینگ و هزینه ها و مالیاتای ، درآمدا بدهیای شهری رو پرداخت می کنه و هزینه های عملیاتی رو پوشش میدن. فرودگاه ها بیشتر منابع دیگری از پول و پله و سرمایه مانند اوراق قرضه فرودگاهی و کمکای دولتی رو هم دارن. اما بیشتر فرودگاه ها وقتی که فعالیت خود رو شروع می کنن، در درامد زادیی به طور کامل جداگونه و متکی به خود هستن.

حدود ۹۰ درصد کارکنان مشغول به کار در فرودگاه ها واسه شرکتای خصوصی مانند خطوط هوایی، پیمانکاران و صاحبان امتیاز کار می کنن. بیشتر ۱۰ درصد باقیمونده مستقیما به عنوان مدیران، کارکنان تعمیر و نگهداری ترمینالا و بقیه بخشای فرودگاه و کارکنان بخش ایمنی دارن کار می کنن. کارکنان کنترل ترافیک هوایی، در اصل کارکنان سازمان هواپیمایی کشوری هستن. فرودگاه ها دارای بخشای مالی، پرسنلی، اداری و روابط عمومی خود هستن، مانند هر شهر یا شهرداری که هست.

این که بهشت یا جهنم رو تو یه دنیای مجتمعی تو یه فرودگاه تجاری پیدا می کنین یا نه، تا حد زیادی بستگی به شخصیت شما و شرایط سفر شما داره. یه فرد تجاری که می خواد یه جلسه در صبح زود فردا رو برگزار کنه، امروز شاید فرودگاه رو لعنت می کنه، اگه پرواز اون به تأخیر افتاده باشه یا اون باید فاصله بین دو ترمینال رو دیوونه وار بدود تا به پرواز کانکشن خود برسه.

کسی که یه ماه تعطیلات ماهانه واسه هاوایی رو میگیره ممکنه در مورد این واقعیتای پرواز بسیار مهربون باشه و حتی ممکنه فرودگاه رو به عنوان یه مکان عالی واسه مشاهده مردم و مطالعه طبیعت انسانی ببینه. در هر صورت، فرودگاه ها بازم به حلقه های مهم در سیستم حمل و نقل بین المللی ادامه میدن – دست کم تا وقتی که کسی بتونه تله پورتیشن رو بکنه انتقال یه ماده از یه نقطه به نقطه دیگه بدون عبور از فضای فیزیکی ما بین اونا.

منبع:

لیست زیباترین جزایر و سواحل اندونزی

۲۰ جاذبه گردشگری برتر آسیا

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *